Sieć śmierci

Szarą, mroczną przestrzeń przecinają drzewa, z których wyłaniają się czaszki i rośliny o niemal ludzkich kształtach. Wśród nich stoi szkielet, niemal całkowicie pokryty pajęczyną, stapiający się z otoczeniem, jakby znikając w sieci własnej egzystencji. Brak rąk podkreśla jego niepełność i bezsilność, a pajęcza nić sięgająca od głowy ku górze sugeruje więź z czymś większym – może z losem, może z ciszą, która wszystko otacza. Obraz pulsuje zatrzymanym czasem, medytacją nad kruchością życia i nieuchronnością przemijania.