Dłonie, które mnie nie znają

Postać stoi naga, kontury ledwo zaznaczone maznięciami pędzla. Dłonie rozciągnięte, niemal nierealne, jakby same próbowały zrozumieć, co się z nimi dzieje. Usta ledwo widoczne, milczą, a całe ciało drży w bezruchu, zatrzymane między zdumieniem a niepokojem. Nie widać spojrzenia, a jednak cała scena mówi: co się dzieje ze mną? Czas rozciąga się, forma ulatnia, a obraz pozostawia widza w stanie zawieszenia – w tym samym szoku, który odczuwa postać.