Człowiek tymczasowy

To nie jest portret. To szkic istnienia. Postać sprowadzona do obrysu — koło, linia, zarys ciała — jak manekin, który nigdy nie miał twarzy. Przezroczysta, bo nic nie zatrzymuje się w środku. Tło przenika ją bez oporu. Kwadraty w odcieniach brązu i szarości nie są tłem — są strukturą, która zastępuje wnętrze. Człowiek jako forma robocza. Ktoś, kto jeszcze nie został wypełniony albo już dawno z niego wszystko wyjęto.